นันทิดา แก้วบัวสาย บัวกลางบึง LYRICS

อนาจเหลือล้ำ บัวบานเหนือน้ำ อยู่ห่างคน
ลับตาอยู่จนกลางบึง ได้แต่ชะเง้อละเมอรำพึง
เจ้าอยู่ถึงกลางบึง ปล่อยให้ผึ้งเชยชม
แดดส่องผิวน้ำบัวพลอยหมองคล้ำ ด้วยแดดเผา
สีเจ้าก็เศร้าด้วยลม ตกดึกน้ำน้อยนอนคอยคนชม
เจ้าต้องคลุกโคลนตม กลีบที่บ่มโรยรา
บัวน้อยลอยอยู่กลางบึง ครั้นคนเอื้อมไม่ถึง มีฝูงผึ้งบินมา
อยากพักพิงบนหิ้งบูชา เขาไม่ปรารถนาแล้วจะว่าเขาแกล้ง
โธ่อยู่ไกลหนักหนา บัวซ่อนหลบตาแอบแฝง
หากปล่อยทิ้งไว้พอใจแมลง สิ้นกลิ่นสีโรยแรง แล้วคงเหี่ยวแห้งคาบึง