ACTIVE MEMBER 12.LATHOS PARADEIGMA LYRICS

Πώς να ζωγραφίσεις ένα χαμόγελο
με δυο δάκρυα παρέα στον καθρέφτη;
Aν χολοσκάς για της νίκης το ανώφελο
κι αν πάλι τ' αύριο σε δικάσει σα ψεύτη.

Πως ν' απλώσεις στο σκοτάδι το χέρι σου
για να σώσεις ένα φως που τρεμοσβήνει;
Aν στις χούφτες σου μέσα κρατάς τ' αστέρι σου
φυλακισμένο, κι απαιτείς κι ευγνωμοσύνη.

Πως ν' αγγίξεις στη βροχή το πρόσωπό σου
και να γείρεις προς τα πίσω λίγο το κεφάλι;
Aν δε γνωρίζεις προς τα πού είναι ο ουρανός σου
και κουλουριάζεσαι να φύγει η ζάλη.

Πώς να σταθείς φάτσα στον άνεμο κι ακίνητος
να του διηγηθείς κάτι απ' τη μοναξιά σου;
Αν δεν έχεις καινούρια μυστικά μείνε αμίλητος,
ξέρει τα πάντα για την αφεντιά σου.

Πώς να κρατήσεις απ' τη θάλασσα αλμύρα
και να μάθεις να καλώνεις τον καιρό σου;
Αν ζητάς σα κολασμένος απ' τη μοίρα
χωρίς ανάσα να σε πάει στον βυθό σου.

Πώς να νιώσεις κάποιους στίχους και νοήματα
και ν' απαιτήσεις χώρο, μακριά απ' τα δαμασμένα;
αν δε φιλιώνεις μ' απαρνημένους και με θύματα
κι έχεις παράδειγμα εμένα;

Πώς ν' αντέξεις ταξίδι ολάκερο
αν σε τρομάζει το μικρό αυτό λιμάνι;
Πώς να περιγράψεις το άπειρο
αν το σήμερα μόνο σου φτάνει;

Πώς να κυνηγήσεις χίμαιρες
αν δε γνωρίζεις τ' αφανισμένα;
Και πώς να φιλιώσεις με σκέψεις ανήμερες
αν έχεις παράδειγμα εμένα;

Πώς ν' ανταμώσεις -επιτέλους- με του ονείρου σου
τον πιο συχνό κι αγαπημένο επισκέπτη;
Αν πάντα άδικα χρεώνεις του ίσκιου σου
ό,τι κακό μπροστά στο διάβα σου πέφτει

Πώς να μερώσει η μνήμη σου η δόλια
και να σφαλίσει στα βάθια σου όλα τ' άσχημα;
Αν της χαράς πιάνουνε μέσα σου τα μπόλια
και με ξένα καρφιτσώνεσαι παράσημα.

Πώς να σ' ακούσουν όταν μιλάς δήθεν με οργή
και με κατηγόριες τα δίκια κυνηγάς;
Αν δεν άγγιξες ποτέ σου νοτισμένη γη
παραμένεις αγέννητος φυγάς.

Πώς ν' αντέξεις το πρώτο κλάμα ενός παιδιού
κι ενός λεβέντη γέροντα τη στερνή ματιά;
Αν για το τέλος βιάζεσαι αυτού του τραγουδιού
κι αν με τη στάχτη του σκεπάζεις τη φωτιά.

Πώς να το πας ξεχωριστά
αν τα κρυμμένα δε βρεις νοήματα;

Πώς να τα κάνεις όλα αυτά
αν έχεις τα λάθος παραδείγματα;